Wszystkich łączy wspólny mianownik: dziadkowie. Jacy są dziś, jakie mają potrzeby, marzenia? Kim są dla naszych dzieci?

 

Było sobie życie...

 

Czasy kiedy dziadkowie, w poczuciu obowiązku zajmowali się opieką i wychowywaniem swoich wnucząt, odeszły do lamusa. Choć pewnie nie jeden z nas, dzisiejszych rodziców, miło wspomina godziny, dni, tygodnie spędzone pod ich czujnym i lekko przymkniętym okiem. Wylegiwaliśmy się na ich kanapach, jedząc słodycze do bólu... brzucha, jeździliśmy na wakacje, ferie. Wpadaliśmy na obiadki, po wcześniej zakończonych zajęciach szkolnych.

 

To dziadkowie - nie rodzice musieli stanąć na wysokości zadania i przejąć opiekę nad wnuczętami, kiedy kolejne pojawiały się na świecie.

 

Miało to swoje dobre i złe strony. Rodzice niejednokrotnie narzekali na brak kontroli nad swoimi dziećmi, które nie potrafiły reagować na sprzeczne komunikaty wychowawcze, płynące z różnych źródeł. Nie wiadomo, czy decyzję o pierwszych samodzielnych wakacjach powinna była podjąć babcia, która żyła sprawami nastolatka, czy ojciec, często nieobecny, aczkolwiek będący ważną postacią domowego ogniska.

 

Z drugiej strony pracujący, pochłonięci codziennością rodzice nie martwili się kiedy i jak wrócić do pracy, po urlopie wychowawczym, z kim zostawić ledwo chodzącego szkraba, co będzie, kiedy rozpoczną się ferie, a przedszkola zamkną swoje drzwi...

 

 

Nadeszła nowa era

 

Współcześnie wiele zmieniło się. Pięćdziesięciokilkuletni, młodzi dziś dziadkowie, po trudach zawodowych i rodzinnych, chcą rozpocząć nowe, aktywne życie. Życie, które będzie stawiać przed nimi kolejne wyzwania, da im szanse na spełnienie zarzuconych kiedyś marzeń. Chcą korzystać z możliwości, jakie daje świat - jeździć w dalekie podróże, uczyć się o nowych technologiach, być wolnymi i niezależnymi.

 

 Kiedy Krzysztof przekazywał część obowiązków, związanych z prowadzeniem firmy synowi - Markowi nie sądził, że ten drugi ma wobec jego osoby własne plany. Mateusz, wnuczek Krzysztofa właśnie kończył 2 lata. Był samodzielnym młodzieńcem, którego mama z chęcią zostawiłaby domowe pielesze i wróciła do pełnionych wcześniej obowiązków zawodowych.

 

"Nie zrozum mnie źle - zaczyna Krzysztof. To nie jest tak, że ja nie chcę zajmować się Mateuszem. Nie chciałbym jednak, aby moja rola rozpoczynała się i kończyła tylko na tym."

 

Szczera i nie do końca przyjemna rozmowa ustaliła ostatecznie priorytety wszystkich stron. Mateusz został oddany pod opiekę sympatycznej pani Basi, a Krzysztof rozpoczął realizację dawnych pasji. Zapisał się na kurs nurkowania i kilka razy w roku jeździ podnosić swoje umiejętności gdzieś w dalekich morskich głębinach.

 

Młodzi i niezależni dziś rodzice, którzy dążą do realizacji własnych ambicji zawodowych, nie potrafią niejednokrotnie zrozumieć pokolenia współczesnych dziadków. Kino w sobotni wieczór w wykonaniu babci i dziadka przekracza ich wyobrażenia na temat ról społecznych, które przypisane były do wieku i pozycji człowieka.

 

 

Przedsiębiorczość w samotności

 

Anna nie miała wyboru. Po rozwodzie z mężem i emigracji córek do Francji została sama. Dziś jest babcią na odległość. Postanowiła więc rozpocząć wszystko na nowo.

 

 "Na początku było mi bardzo ciężko. Justyna urodziła córeczkę, którą widuję zaledwie parę razy w roku. Spędzamy co prawda razem święta, czasami jeździmy na wspólne wakacje, ale dla mnie to mało, tęsknię niemiłosiernie" - wyznaje Anna.

 

Jako księgowa, pracująca w prężnie działającej firmie, postanowiła rozwinąć skrzydła w innym zupełnie kierunku: psychologii biznesu.

 

"Zawsze interesowały mnie zagadnienia z tej dziedziny - tłumaczy - dziś mam czas, aby nauczyć się nowych rzeczy".

 

Niewiadome

 

Choć młodzi i wolni, współcześni dziadkowie myślą o tym, co będzie, kiedy braknie sił na pasje, podróże, aktywne życie. Co stanie się z nimi, kiedy przyjdą trudności ze zdrowiem. Dawniej obowiązkiem rodziny było zajęcie się nimi. Wielopokoleniowe domy stały dla nich otworem. Dziś pozostaje to pewną niewiadomą.

 

"Nie myślę o tym, co będzie na starość - ucina Anna. Może zakończę ją w przepięknych, francuskich okolicznościach przyrody... zobaczymy."

 

 

 

Nie bać się iść do przodu...

 

Małgorzatę życie po pięćdziesiątce nie oszczędzało. Straciła pracę i nie mogła odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Każda rozmowa kwalifikacyjna kończyła się obietnicą: może uda nam się coś dla Pani zorganizować, będziemy w kontakcie. Po roku poszukiwań zrezygnowała i została w domu. Agnieszka - córka Małgorzaty na początku pozytywnie odebrała tę zmianę. "Byłam w ciąży z drugim dzieckiem. Michał - starszy syn chodził już do przedszkola, pomyślałam, że pomoc mamy bardzo mi się przyda. Szybko jednak okazało się, że zamknięta w domu, obarczona obowiązkami już nie na jej siły i cierpliwość, kiepsko to znosi. Wymyśliliśmy razem z mężem, że mama mogłaby skorzystać z dotacji unijnych i założyć własną firmę" - mówi pani Agnieszka.

 

Choć trwało to długo, a biurokracja niejednokrotnie zniechęcała, Małgorzata otworzyła kwiaciarnię. Dziś z pasją i radością zaczyna nowy dzień.

 

"Nie powiem, że jest mi błogo - śmieje się Małgorzata. Na stare lata - jak to się mówi, musiałam nauczyć się rzeczy, o których wcześniej nie miałam pojęcia, ale warto było"!

 

 

Na osłodę!

 

Dla przedszkolaków, którzy w te dni śpiewają piosenki i recytują wiersze, dziadkowie wciąż są bardzo ważni. To oni niezmiennie, od pokoleń, opowiadają ciekawe historie, budują zamki, lepią pierogi. To na nich czekają, kiedy rozdrażnieni i zmęczeni rodzice tracą resztki sił i cierpliwości. To dziadkowie przecież byli i są motorem naszej niezależności, w drodze ku dorosłości. I niech tak, póki co, pozostanie!

 

 

 

AAG